Zamęt:

Jolanta Aniszewska (...) obok wielu innych kwestii, zajmuje się w swojej książce ludzkimi radościami, nadziejami, spełnieniem i niespełnieniem. A może właśnie temu w największym stopniu poświęca swoją uwagę? Skromnymi przewodniczkami jej książki sa przecież Ruth Tarnowski i Danuta Ankiewicz. Niemiecka Żydówka, wywieziona ze Stargard in Pommern w trakcie deportacji w lutym 1940 roku i Polka z Pińska, którą w kwietniu 1940 roku sowieckie władze deportowały do Kazachstanu i z którego "repatriowano" ją w 1946 roku. Miasto nad Ihną/Iną jest dla nich wspólnym mianownikiem, ale nie tylko ono, również polityka i wojna niszczące dzieciństwo, deportacja i konieczność zmierzenia się z życiem w nowym miejscu. Tylko jedna z dwóch historii ma happy end. I to również ma swoją wymowę, bo rok 1945 był również rokiem tragicznego i gorzkiego bilansu. Jolanta Aniszewska nawet nie próbuje tego przed czytelnikiem ukrywać. Historia przez nią odtwarzana ma przede wszystkim cierpki smak. [dr hab. Eryk Krasucki, prof. US (fragm. recenzji)]