Koniec świata

Podróż, którą odbywa główny bohater to niby podróż autostopem po Polsce, ale tak naprawdę podróż w czasie – czytając ją, wpadamy nagle w kolorowy wir sklejony ze słoneczek Disco Relaxu, tanich boazerii, zapachu gumowatego sera z zapiekanek, kaset magnetofonowych Shazzy i Hanson, telefonów Alcatel, wszystkiego, co składało się na tamtą rozgorączkowaną rzeczywistość, jawiącą się mi i Darii dzisiaj jako piękny, niewyraźny, pokryty ziarnem z kasety VHS, sen. To bardzo dobra proza wspomnieniowa i to mnóstwo emocji. Czasami przydarza nam się muzyka, która brzmi bardziej jak wspomnienie muzyki, i tak samo świat Darii Porębiak nie jest światem, a wspomnieniem świata. A do tego, jak już wspomniałem Daria ma w sobie żyłkę do dokładnego, namacalnego opisu, dworce, przydrożne bary i plażowe kioski w jej opowieściach można wręcz fizycznie poczuć. To bardzo dużo, i, moim zdaniem, to bardzo dobrze rokuje [wydawca].