Truizmy ufryzowane:

„...aforystyka Jokela podlega interesującej ewolucji: początkowo - gdy młody autor nie dysponuje jeszcze własnym doświadczeniem życiowym - naśladuje (albo, powiedzmy ściślej, usiłuje naśladować) paradoksy Wilde'a i Bierce'a, czy maksymy La Rochefoucaulda oraz Chamforta, potem reaguje na różnorakie przejawy świata zewnętrznego, zaczyna bawić się w wyszukiwanie językowych kalamburów, stosując w tym celu pseudoetymologię tak słownictwa polskiego, jak i niemieckiego, wreszcie rozbija krępujący go gorset nawet dość pojemnej refleksji aforystycznej, by przy pomocy filipik publicystycznych reagować na zjawiska zachodzące w regionie, w kraju, rzadziej na świecie. Aczkolwiek pierwszy datowany aforyzm został zapisany dnia 10 października 1960 r. wiemy skądinąd, iż najwcześniejsze zapiski pochodzą z przełomu lat 1959-1960, czyli sprzed lat czterdziestu. Zdecydowana większość myśli (około 69 %) napisana została po polsku, pozostałe w języku niemieckim, nieliczne po Śląsku. Oczywiście pozostawiliśmy w oryginale kalambury słowne polegające na grze słów. Czytelnicy z łatwością zauważą czasami komasację tematyczną aforyzmów (np. dotyczących kulinariów, miłości, szczęścia itp.); oznacza to, iż Jokel - tak jak inni opolscy aforyści - spieszył z „odsieczą aforystyczną" w trakcie przygotowywania przeze mnie kolejnej tematycznej antologii". (Joachim Glensk, fragm. Wprowadzenia)