Porządek małych przestrzeni

"Porządek małych przestrzeni" jest dziewiątym zbiorem poetyckim Waltera Pyki. Tytułowe przestrzenie wskazują na rozległy zakres podejmowanych przez autora tematów i problemów. Różnorodność ta posiada jednak swój własny porządek, który łączy przedstawione w obecnym tomiku obrazy poetyckie. Na potrzeby własnego świata Poeta zmienia przede wszystkim pojęcie miejsca. Rozumie je w sposób wyjątkowy, nie tylko jako odwołania topograficzne, choć i takie mają tutaj miejsce, ale także jako obszar własnej wrażliwości i pamięci. Obecna zarówno w tym tomiku, jak i całym pisarstwie Pyki poetycka empatia oraz wnikliwa obserwacja pozwala łączyć problemy lokalne z doświadczeniami współczesności. W jednym i drugim przypadku dostrzegane przez autora zjawiska przestają być jedynie potoczne lub przygodne, a zyskują walor wzniosłości. Jednak nie kwalifikacja estetyczna jest najważniejsza w tym poetyckim geście obdarowywania niezwykłością ale uczucie. Autor w wyjątkowy dla siebie sposób łączy obecność obu zasad. Zgodnie z nimi pojawiają się tutaj "prozatorskie" wiersze-opowiadania, których jest najwięcej, a także utwory wyraźnie rytmizowane dzięki rymowi, stanowiące głównie zawartość Laurek odurzających, ostatniej, piątej części zbioru.