Karlus z Kamienia

Uciekłem z Kamienia, ale nie uciekłem od Kamienia. Nie podzieliłem typowego losu śląskiego synka, bo przecież ciągle żyłem w pobliżu i ani przez chwilę nie odwróciłem się od ludzi, wśród których wyrosłem. Kiedy teraz lecą czasem w moją stronę kamienie - bo taką wagę mają bezwzględne słowa - chciałbym zapytać tych, którzy bez skrupułów je rzucają: co wy o mnie wiecie? Gdy domknęły się różne rozdziały mojego życia, mogę bez strachu spojrzeć w oczy każdemu, kogo na swej drodze spotkałem, gdyż zawsze byłem sobą. Tego nauczono mnie w domu i tę zasadę niezmiennie wyznawałem. Norbert Lysek