Śluby panieńskie czyli magnetyzm serca

Pierwsza połowa dziewiętnastego stulecia, mały dworek na wsi pod Lublinem. Do majątku pani Dobrójskiej, mieszkającej z córką Anielą i siostrzenicą Klarą, przyjeżdża z wizytą przyjaciel domu Radost w towarzystwie swego bratanka Gustawa. Podstarzały birbant, choć nieobce mu są uciechy życia, pragnąłby ustatkować skorego do hulanek Gustawa i ożenić go z poważną i posażną Anielą. Niestety, młodemu lekkoduchowi nieśpieszno do ołtarza, a perspektywa ustabilizowanego,ziemiańskiego żywota budzi w nim głęboką niechęć. Ale i Aniela wcale nie marzy o małżeństwie. Przeciwnie, podobnie jak emablowana bezskutecznie przez nieporadnego Albina żywa jak iskra Klara, nie wierzy w stałość męskich uczuć. Na nic życzliwe upomnienia pani Dobrójskiej. Obie panny złożyły sobie uroczyste ślubowanie: "Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną". "Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca. Komedia w pięciu aktach wierszem" powstały w 1827 roku, a wystawiono je po raz pierwszy we Lwowie w roku 1833 i są do dziś jedną z najpopularniejszych sztuk Aleksandra Fredry.