Księga Przemian

Księga Przemian (易经, Yijing, wym. Ji dźiŋ), to jeden z najważniejszych, o ile nie najważniejszy z klasycznych tekstów chińskich. Jej dogłębna znajomość, jako składowej pięcioksięgu konfucjańskiego, była warunkiem zdania egzaminów urzędniczych przez większą część trwania cesarstwa. Do dziś na jej temat powstają rzesze prac naukowych, a w Chinach poświęcono jej nawet osobny kierunek studiów. Według tradycji, współtwórcami Księgi Przemian byli kolejno: demiurg Fuxi, mityczny Król Wen, legendarny książę Zhou oraz Konfucjusz. Historycy twierdzą, że jej najstarsze fragmenty datowane są na co najmniej X wiek p.n.e. Początkowo wykorzystywana była jako księga wróżebna. Sześćdziesiąt cztery symbole, tzw. heksagramy, które stanowią jej podstawę, służyły do opisania wszystkich zjawisk zachodzących w świecie oraz podstawowej zasady, jaka nimi rządzi – nieustającej przemiany. Księga Przemian w rzeczywistości nie odpowiadała na pytania dotyczące przyszłych wydarzeń, lecz określała teraźniejszy stan rzeczy oraz tendencje, jakie z niego wynikały. Dzięki tej wiedzy „człowiek szlachetny” był w stanie kierować swym postępowaniem w odpowiedni sposób. Księga Przemian zaczęła szybko funkcjonować jako zbiór mądrości przodków, który dał początek dwóm głównym gałęziom chińskiej myśli filozoficznej – taoizmowi i konfucjanizmowi. Chociaż z biegiem czasu Księgę zaczęto wykorzystywać w praktykach okultystycznych, to po dziś dzień zachowała swój status źródła najgłębszej wiedzy, do którego sięga się podczas różnego rodzaju dylematów – od pytań o właściwy moment na zmianę pracy czy przeprowadzkę, po decyzje rangi państwowej.