Koniec wielkiej wojny

Compiegne, listopad 1918 roku. Wagon kolejowy czeka na bocznicy w wilgotnym lesie. Na starego marszałka Focha o monumentalnej osobowości; i lodowatych emocjach. Na towarzyszqcego mu Maxime a Weyganda, dobrze ułożonego i niezwykle precyzyjnego. Na admirała Wemyssa, którego jedynq troskq jest to, by brytyjska flota rzqdziła na wszystkich morzach i oceanach, l wreszcie na Matthiasa Erzbergera, wysłanego z Niemiec z błaganiem o łaskę. l tak zbierajq się razem, by skończyć jednq wojnę i zasiać ziarno następnej. Żaden z nich nie jest głupcem ani kanaliq, lecz wszyscy sq niewolnikami uprzedzeń i i koszmarnych wizji z ostatnich czterech lat. Ci ludzie sq zbyt prawdziwi jak na postacie fikcyjne. To musiało się tak dziać. Przeczytać "Koniec wielkiej wojny" to być na naradach w Compiegne, ale również zrozumieć, co wojna czyni z ludźmi.....