Filozofia sztuki:

Prezentowany tom zawiera trzy rozprawy ze wczesnego okresu twórczości Schellinga. Filozofia sztuki to wykłady uniwersyteckie autora z lat 1802–1805, wydane pośmiertnie z rękopisów przez syna Schellinga; mowę O stosunku sztuk plastycznych do przyrody autor wygłosił w 1807 r. w Akademii Umiejętności w Monachium z okazji imienin króla bawarskiego; Bruno, czyli o boskiej i naturalnej zasadzie rzeczy rozmowa powstała w 1802 r. Wspólnym tematem tych rozpraw jest problem stosunku filozofii do sztuki jako istotnego zagadnienia refleksji filozoficznej, miejsce sztuki w uniwersum oraz zagadnienie życia artystycznego i społecznego. Ambitnym założeniem Schellinga było stworzenie filozoficznego systemu estetycznego, ogarniającego całą empirię sztuki. System ten – pierwszy tego rodzaju w dziejach myśli estetycznej – przewyższa liczne późniejsze koncepcje estetyczne i znajduje jeszcze dziś oddźwięk w refleksjach i sporach humanistów. Friedrich Wilhelm Joseph Schelling (1775–1854) – niemiecki filozof i profesor uniwersytecki, jeden z najwybitniejszych, obok Kanta, Hegla i Fichtego, przedstawiciel klasycznej filozofii niemieckiej oraz jeden z inicjatorów filozofii niemieckiego romantyzmu. Twórca idea listycznego systemu filozofii przyrody jako aktywnego podmiotu, w estetyce głosił kult sztuki jako najwyższej formy działalności człowieka.