Wiolonczelista z Sarajewa

Żywy portret odwagi zniszczonego miasta. Historia o przetrwaniu i o walce z pokusą nienawiści. Jest rok 1992. Sarajewo podczas oblężenia. Snajperzy sieją śmierć, a pewien wiolonczelista siedzi przy oknie i gra Adagio Albinoniego. Chwilę później na ulicy wybuch pocisku zabija dwadzieścia dwie osoby stojące w kolejce po chleb. Przez kolejne dni wiolonczelista schodzi na dół i oddaje hołd zmarłym, grając Adagio. W swojej powieści Steven Galloway opisuje historię z punktu widzenia trzech mieszkańców Sarajewa: Kenana, który usiłuje zdobyć wodę dla swoich bliskich, Dragana, który mocno przeżywa rozłąkę z synem i żoną, oraz „kontrsnajperki” o pseudonimie Strzała. Autor dużo miejsca poświęca rozterkom swoich bohaterów, ich walce ze słabościami, nachalnymi myślami, lękami. Ich miejscem w tym całym zamieszaniu. Tworzy portrety ludzi zagubionych, spragnionych szarej codzienności, wypełnionej mało znaczącymi w obliczu wojny dylematami. Opisy wojennej teraźniejszości przeplatają się ze wspomnieniami i tęsknotami. Marzenia bohaterów Wiolonczelisty z Sarajewa są proste, ich spełnienie nie powinno być czymś niezwykłym.