Pierwsza Polka

Bienek z wielką miłością opisuje swoją małą ojczyznę - Gliwice i tereny w najbliższej okolicy. Bazując na wspomnieniach z młodości idealizuje tę ziemię. W jego książce Niemcy i Polacy żyją na Śląsku w zgodzie, a przyczyną antagonizmów są czynniki zewnętrzne - wielka polityka Niemiec i Polski, walka o bogactwo "czarnego Śląska". Bienek nasącza mowę Ślązaków polsko brzmiącymi zwrotami. Niemcy u niego modlą się i przeklinają po polsku, wielu mieszkańców jest dwujęzycznych, a hrabiowie mają polskie nazwiska. Autor sporo miejsca poświęca zmianom, jakie dokonują się na tej ziemi za rządów partii narodowosocjalistycznej. Obowiązkowe zajęcia w Hitlerjugend dla młodzieży, zmiana nazw miejscowości z polskich na niemieckie, naciski na ludzi, by zniemczali swoje nazwiska, piętnowanie Żydów, napisy "Tylko dla Niemców" w tramwajach itp. Śląsk u Bienka jest krainą magiczną. Autor wysuwa ryzykowną tezę, że Śląsk stanowi odrębną całość, nie należy ani do Niemiec, ani do Polski i powinien zostać pozostawiony w spokoju, a jego mieszkańcy doskonale się między sobą dogadają. Niestety politycy mają odmienne zdanie...