Monarcha a klasztor w Polsce późnego średniowiecza

Chronologicznie praca obejmuje okres od śmierci ostatniego Piasta na polskim tronie do czasów Aleksandra Jagiellończyka. Rozprawę otwierają ustalenia dotyczące problematyki fundowania klasztorów przez władcę. W dalszej części pracy ukazano króla jako dobrodzieja klasztorów wcześniej założonych. Autor koncentruje swoją uwagę także na sposobach pozyskiwania przez króla dochodów z klasztorów. Ciekawie omawia kwestie wykorzystania zakonów w polityce królewskiej. Pracę zamyka określenie miejsca klasztorów i zakonników w religijności rodziny królewskiej, tej codziennej oraz związanej z uroczystościami dworskimi czy pielgrzymkami