Nieświeskie wspomnienia

Przestrzeń, w którą wpisane są losy Nieświeżan, to oczywiście przede wszystkim kresowe, wielokulturowe, pełne zieleni miasto zamieszkane przez Polaków, Żydów, Białorusinów i Rosjan (a wszyscy byli "tutejsi" i żyli - jak zapewniają autorzy wspomnień - w sąsiedzkiej zgodzie), miasto historyczne, którego początek sięga XIII wieku - z wieloma zabytkami: pierwszym na tych ziemiach barokowym kościołem, z charakterystyczną Słucką Bramą, ratuszem otoczonym sukiennicami, zamkiem Radziwiłłów, którego sylwetkę odbijają wody Jeziora Zamkowego, położonego jakby w samym centrum miasta. Okraszony sentymentem, z jakim wspomina się także dzieciństwo i młodość, obraz miasta i rodzinnej ziemi dotyczy czasów, gdy Ziemia Nieświeska stała się "po traktacie ryskim 1921 roku - najbardziej na wschód wysuniętym fragmentem niepodległej, II Rzeczypospolitej". O tym, jak łatwo było przejść sąsiadom ze wschodu przez tę granicę, mogli się wszyscy przekonać 17 września 1939 roku, w dniu wkroczenia wojsk sowieckich.