Fenomen i przedstawienie

Współczesna estetyka, w tym również estetyka polska stoi od wielu dziesięcioleci wobec bezustannie wypełnianej i dotąd niezaspokojonej potrzeby wypracowania języka teoretycznego, który byłby adekwatny wobec przemian dokonujących się tak w sztuce współczesnej, jak i w metodologii badań nad sztuką dawną. Perspektywa fenomenologiczna w wersji formułowanej przez francuskich estetyków oferuje w tym względzie szerokie spektrum możliwości teoretycznych, metodologicznych i praktycznych. Swoistego i aktualnego zarazem znaczenia nabierają na tym gruncie takie kategorie estetyczne jak np. bezinteresowność, sensus communis, aisthesis, cielesny wymiar recepcji dzieła sztuki, afektywność, wizualność, reprezentacja. Problematyzacja pola teoretycznego budowanego przez takich fenomenologów jak Merleau-Ponty, Dufrenne (wciąż aktualni i wciąż na nowo odczytywani), Maldiney, Richir, Marion, Henry czy Escoubas oraz rekonstrukcja szerokiego kontekstowego zaplecza filozoficznego tych koncepcji, a następnie - ukazanie "praktycznego" zastosowania ważnych dla nich kategorii fenomenologicznych w polu analiz konkretnych fenomenów estetycznych, to zadania znakomicie wpisujące się w potrzeby współczesnej estetyki. Francuska estetyka fenomenologiczna pokazuje, że fenomenologiczna zasada źródłowości może być interpretowana w terminach hermeneutycznych, że każde doświadczenie kultury jest jej rozumieniem. Artystyczne "powroty do źródeł" są tyleż ekspresją naszych rudymentarnych związków ze światem i z innymi ludźmi, co ich interpretacją i kształtowaniem.