Plexus

Trylogia "Różoukrzyżowanie" ("The Rosy Crucifixion"), której drugą częścią jest "Plexus" (1953), stanowi ukoronowanie twórczości Henry Millera, jego opus magnum. Twórczość ta, należąca niewątpliwie do klasyki literatury światowej, budzi ciągle kontrowersje. Obok bulwersujących, naturalistycznych opisów w jego powieściach znaleźć można refleksyjne, a nawet mistyczne fragmenty inspirowane okultyzmem, astrologią i filozofią Wschodu, a także obrazy wywodzące się z poetyki surrealizmu z elementami groteski czy też czarnego humoru. Brutalny erotyzm jest w prozie Millera manifestacją niczym nieskrępowanej wolności jednostki, która nie mieści się w ramach wyznaczonych jej przez pogrążające się w kryzysie, nieautentyczne społeczeństwo. Jest także przejawem witalizmu i odwagi szczerości, które autor przeciwstawia umierającej cywilizacji świata zachodniego. W ostatnim tomie autobiograficznego cyklu autor wraca pamięcią do połowy lat 30., kiedy dopiero dojrzewała w nim myśl o poświęceniu się pisarstwu. Był to burzliwy okres naznaczony jego związkiem z June (powieściową Moną), wiecznym niedostatkiem i niepewnością jutra. trzydziestoletniej perspektywy swoje osobiste, bolesne doświadczenia z okresu małżeństwa z June (powieściową Moną), która zaangażowała się w miłosny związek z młodą ekscentryczną malarką.