Historia pewnej wyprawy

Turystyka górska i wspinaczka były już namiętnością wieku dojrzałego. Pasjonowały mnie samotne wędrówki po tatrzańskich drogach znakowanych, a kiedy to było mało, po nieoznakowanych szlakach. Na Słowacji nabyłem ciekawą książkę "200 dróg na tatrzańskie szczyty", włóczyłem się z nią i zaliczyłem kolejne góry, bardziej lub mniej dostępne. W skali taternickiej były to drogi o trudnościach I i wyjątkowo II stopnia. Nie wymagały nadzwyczajnych umiejętności wspinaczkowych, ale zaspokajały potrzebę doznania silnych emocji. A te rosły wraz z poczuciem samotności. Im mniej ludzi widziałem w koło tym mocniej odczuwałem potęgę gór i ich dziką przyrodę. Dziś już takie wypady na Słowację nie są dozwolone, ale wtedy było bardziej swobodnie i z tej swobody bardzo często korzystałem... (Fragment tekstu)