Auxilia:

Autor opisuje tę szczególną formację wojskową od schyłkowego okresu republiki do połowy III wieku n.e., kiedy po edykcie Karakali Constitutionis Antoninianae z 212 roku i nadaniu obywatelstwa rzymskiego wszystkim wolnym mieszkańcom Imperium, oddziały te straciły sens istnienia. Cheesman, korzystając z dostępnej mu bazy źródłowej i epigrafii, buduje kompleksowy obraz tych oddziałów, choć miejscami błędny. Na szczęście tłumacz, Paweł Grysztar w przypisach wskazuje te błędne informacje czy nieścisłości. Dodatkowo, a czego zabrakło w Legionach rzymskich Parkera, Paweł dokonał tłumaczenia tekstów źródłowych, przytaczanych przez Cheesmana w oryginale. Autor opisuje więc warunki służby, hierarchię i system awansów. Dokładnie przedstawia ewolucję jednostek pomocniczych, począwszy od tworzenia ich z mieszkańców poszczególnych prowincji, aż do zatarcia się różnic etnicznych w rekrutacji do poszczególnych jednostek i przekształcenia ich w oddziały wojsk pogranicznych. Logicznie prezentuje i wyjaśnia system stopni wojskowych, wskazując także na różnice w hierarchii między auxiliami i w legionami. Ogromną wartość stanowią oba appendixy. Pierwszy przedstawia miejsca stacjonowania alae i cohortes oraz przypuszczalną ich liczebność, zaś drugi miejsce powstania.