Żeby było ładnie:

Moda na street art nie maleje, jednak o samym zjawisku wciąż niewiele wiadomo. Dotychczas temat rozpatrywany był głównie na poziomie wizualnym, w postaci albumów przedstawiających prace artystów. Nie mieliśmy jeszcze okazji zetknąć się z publikacją przedstawiającą street art od podszewki. Książka Sebastiana Frąckiewicza nie jest kolejnym albumem, choć nie brakuje w niej kolorowych zdjęć. Jest serią wywiadów przeprowadzonych przez autora z twórcami street, a właściwie - urban artu. Wśród rozmówców znaleźli się artyści reprezentujący różne pokolenia oraz organizatorzy festiwali streetartowych. Umiejętnie sformułowane pytania sprawiają, że dyskusja staje się pasjonującą, wciągającą lekturą oraz ciekawym dyskursem ujmującym zjawisko z krytycznego punktu widzenia. Publikacja uświadamia przede wszystkim problem komercjalizacji i niebezpiecznego sposobu myślenia o sztuce ulicy jako dekoracji pozbawionej cech sztuki krytycznej, która ma skłaniać odbiorcę do myślenia. Uzmysławia jak skomplikowana jest praca w przestrzeni publicznej. Pomaga też zrozumieć mechanizmy prawne, społeczne i polityczne, z którymi zmagają się artyści, organizatorzy oraz odbiorcy. Istotnym wątkiem, przewijającym się przez niemal wszystkie wywiady jest temat murali, opanowującej miasta tzw. muralozy. To jak malarstwo wielkoformatowe zdominowało inne formy street artu i przyczyniło się do narastającej tendencji komercjalizacji oraz wykorzystywania przez władze tego rodzaju sztuki do gentryfikacji miast. Dyskusja zwraca uwagę na powiązania wynikające z legalnych jak i nielegalnych działań w przestrzeni publicznej, ich odbioru przez mieszkańców i wypływające z tego powodu zarówno inspiracje jak i ograniczenia dla twórców. „Żeby było ładnie” jest pozycją obowiązkową dla każdego zainteresowanego tematyką street artu i sztuki w przestrzeni publicznej, ale również cenną publikacją dla wszystkich, którzy interesują się problematyką przestrzeni publicznej.