Dziennik z Północy

Coś tu jest, w tych domach i ludziach, w tej przyrodzie, jakaś siła, która sprawia, że Północ jest niepodobna do niczego co poza nią" - pisze Kazakow i jego książka poświęcona jest właśnie badaniu tego "czegoś". Kazakow widzi Północ jako enklawę spokojnego piękna i surowej godności, jako miejsce, "gdzie życie toczy się nie naprędce, lecz ma rytm stały od stuleci, gdzie ludzi przywiązuje do domu rodzina, dzieci, gospodarstwo, narodziny, zwyczajowe dziedzictwo pracy i krzyże na mogiłach ojców i dziadów". Nie idealizuje jej - widzi ciężary życia i trud ich przezwyciężania. Kreśli soczyste portrety ludzkie, a w każdym opisie czy portrecie obecny jest sam. "Dziennik" składa się z wielu utworów utrzymanych w formie swobodnych zapisków z podróży, którym jednolity charakter nadaje właśnie spójność pisarskich refleksji. Spośród wielu książek Kazakowa ta, powstała w ciągu dwunastu lat pracy, daje czytelnikowi możliwość najpełniejszego, trwałego, intymnego obcowania z wybitną indywidualnością pisarza.