Mroczne tajemnice Wipton

Udałyśmy się w stronę lasu, mimo że deszcz nawet przez chwilę nie przestawał padać. Nasze ubrania już po chwili były przemoczone, więc zaczęło być nam wszystko jedno. Po kilku minutach znalazłyśmy się pod drzewami pięknego bukowego lasu. Zastanawiałam się, gdzie ona ma zamiar go szukać. Przeszukanie tak ogromnej połaci wymagało raczej całej gromady ludzi, a nie dwóch zmokniętych kobiet. Z mojego punktu widzenia ten pomysł był skazany na porażkę. Jeszcze wówczas nie wiedziałam, jak bardzo się myliłam. *** Miałam ochotę zamknąć oczy i nigdy nie wracać do tego zdarzenia. Niestety, to nie było możliwe, a realność tego, co właśnie przeżywałyśmy, podkreślał dziwny zapach wypełniający pomieszczenie. Porozumiewawczo spojrzałyśmy na siebie i obie wstałyśmy niespiesznie. Wolnym krokiem ruszyłyśmy tam, gdzie jeszcze przed chwilą znajdowały się postacie w kapturach. Miałam tylko nadzieję, że już nikogo nie spotkamy. Fragment książki.