Moje światy poprzednie

„Słowo jest jak światło. I jak światło rozjaśnia ciemność, tak słowo rozjaśnia mroki naszej świadomości. Mroki głębsze i bardziej niebezpieczne niż jakakolwiek ciemność. Próbuje tego słowo osadzone w poezji. Wszyscy bowiem jesteśmy pogrążeni w ciemności: i poeci, i słuchacze lub czytelnicy poetów. Słowo, które ma naturę światła może budzić, ale też koić i obdarzać dobrym snem. Jest bowiem także modlitwą, która przez piękno usiłuje dociec Niepoznawalnego, umacniając albo nawet lecząc nasze człowieczeństwo. Idąc ponad ulotność chwili, ponad zabawę i ponad pustkę - powraca swym lotem do kryształu Idei, którego jest migoczącym odłamkiem". [H. Duda, Apoteoza (w nawiązaniu do Dezyderaty), fragm.]