Skaleczenie chłopca

Białe wiersze Filipa Wyszyńskiego przynoszą dokładnie to, co zapowiada tytuł. Traumę młodego, wrażliwego człowieka mierzącego się z okrutnymi regułami świata dorosłych, ale i rówieśników. Obcych, choć i najbliższych. Jest w tych intymnych, lirycznych wyznaniach niezmiernie dużo goryczy, choć znacznie więcej świadomej dumy autora, żyjącego po swojemu i na własną rękę. Bez potrzeby zbędnych usprawiedliwień z osobistych wyborów czy potrzeb. [...] Wiersze zebrane w tomiku Filipa Wyszyńskiego układają się nieomal w rodzaj intymnego dziennika. Nie brak tu gorących zapewnień, nieoczekiwanych zwierzeń czy czułych wyznań, niejednokrotnie przerywanych nagłym zawieszeniem gestu, ironicznym grymasem, kaprysem, kpiną. Jakby autor za wszelką cenę chciał się odciąć, a przynajmniej odgrodzić od wszelkich znamion słabości. "Skaleczenie chłopca" jest zarazem zapisem podróży inicjacyjnej, podczas której bohater – porte-parole autora(?) – decyduje się na ostateczne odcięcie pępowiny. Stąd parada obrazków rodzajowych. Z najbliższymi na cenzurowanym. (Janusz R. Kowalczyk - culture.pl).