Nikt nigdzie

Donnie Williams jako dziecku przylepiono mnóstwo etykietek: głucha, dzika, zaburzona, głupia, szalona ... Żyła w swoim własnym świecie, nasz świat istniał dla niej tylko w tle i tylko czasem go odwiedzała. Była, według jej własnych słów, nikim nigdzie. Miotała się gwałtownie między tymi dwoma światami, walcząc o to, by do naszego świata się przyłączyć, a jednocześnie trzymać go na dystans. Oderwana od swego wewnętrznego ja, żyła niczym duch wewnątrz ciała, niczym mozaika bombardujących ją obrazów. Nietknięta przez ten pozornie niezrozumiały świat wokół niej, ale i od niego oderwana, żyła w czymś, co sama nazwała "światem pod szkłem". Po dwudziestu pięciu latach, w ciągu których była zarówno nie rozumiana przez otoczenie, jak i niezdolna rozumieć siebie, Donna natknęła się na słowo "autyzm" - etykietkę, ale taką, dzięki której nagle uniosło się lustro, w którym ujrzała sens swojego życia, bojów które przeszła, i dzięki któremu mogła wreszcie wybaczyć sobie i ludziom wokół niej.