Cenzura w sztuce polskiej po 1989 roku: Artyści, sztuka i polityka

W tomie drugim autor poddaje krytyce problematykę immunitetu artystów i sztuki, a następnie podejmuje próbę narratywizacji dziejów cenzury w sztuce polskiej w latach 1989–2010. Na podstawie zgromadzonego materiału faktograficznego wychwytuje charakterystyczne jakościowe i ilościowe aspekty badanego zjawiska. W opisy cenzorskich przypadków wplata analizy porównawcze, wskazuje precedensy, symboliczne przełomy, ciągi lub korelacje wydarzeń, podkreśla także ich implikacje prawne (uwzględniając ustalenia z tomu pierwszego). W szczegółowy sposób omówiona została sprawa Doroty Nieznalskiej. Narracji historycznej towarzyszy, oparta głównie na prasie codziennej, refleksja nad polskim dyskursem medialnym o sztuce współczesnej. Książkę zamyka spis wypadków cenzorskich.