Warkocz pokoleń:

"W dzieciństwie lata zdają się nie mieć końca, dnie ciągną się jak całe epoki. Dopiero potem widzimy, że był to właściwie tylko króciutki wstęp do życia¬ Ile było tak naprawdę ciemnych zimowych ranków, kiedy dzieci budził zapach świeżo upieczonego, domowego chleba, ogień huczący żywo w piecu i ziąb ciągnący od szyb pokrytych szronem? Monotonnych dni przesiedzianych w szkolnej ławce, z godzinną przerwą na obiad, prześlęczanych nad ╗tabulkąÍ i książką popołudni? Ile przedwiośni, kiedy w szkole zaczynało się śpiewać, po niemiecku, niestety, ╗Miła wiosno, wróć już, wróć!Í i ╗Wszystkie ptaszki już tu sąÍ, a na widok skrzącej się w słońcu wody w potoku ogarniała człowieka wielka, bezprzedmiotowa radość? Ile był rześkich, rosistych poranków, kiedy mężczyźni wychodzili z kosami na łąki, gorących południ, kiedy baby w białych chustkach ╗kartonkachÍ przewracały jednostajnym ruchem pokosy siana. Jedna z nich mówiła do męża po nazwisku i już z daleka wołała: - Pandziałek, sam mosz żur!" "Warkocz pokoleń" to niezwykła śląska saga. Obejmuje lata od pierwszej połowy XIX wieku. Losy rodziny wpisane w losy Śląska. To twarde życie prezentuje się barwnie, bardzo też dziś egzotycznie.