Wielka księga ekstremalnego sf

Niech niebiosa mają nas w opiece, jeżeli nadejdzie dzień, kiedy uznamy, że poznaliśmy wszechświat na wskroś. Wyobraź sobie śmierć naszego świata. Sterana życiem Ziemia, podąża w swoją ostatnią drogę. Ku Słońcu, które właśnie pożarło Merkurego i Wenus. Zostaliśmy wyklęci, bo zbyt głęboko wniknęliśmy w tajemnice, których poznać nie mieliśmy prawa. Co z nami będzie? Przecież już sto lat temu zrodził się Nowy Człowiek. Bez ciężkiego kośćca, czaszki, która ogranicza mózg, bez emocji, sumienia i wszystkiego co spowalnia przyswajanie wiedzy. Bez duszy? Ich kradzieże zaczęły się na poważnie jakieś 500 lat temu. Gdzieś daleko, poza przestrzenią, nie-przestrzenią lub na obszarze pomiędzy nimi, żyją, istnieją lub po prostu są stworzenia, rzeczy, byty lub moce, które potrzebują energii życiowej.