Europa i jej narody

Dla Europy wniosek jest jasny: jej najgorszym wrogiem wewnętrznym, przekazywanym niczym wirus z pokolenia na pokolenie i jak wirus zdolnym podlegać najdziwniejszym mutacjom, pozostaje partykularyzm narodowy, państwowy, ideologiczny, który, choć różnie usprawiedliwiany, zawsze powoduje albo autarkię, albo dążenie do hegemonii. Nic nie świadczy, by ten wirus stał się nieszkodliwy. Wszystko nakazuje raczej wierzyć, że przyczaił się jedynie i czeka, aż odzyska dawną jadowitość. Tylko stworzenie szczepionki przeciw jego przyszłym, jeszcze nieprzewidywalnym postaciom umożliwi realizację trzeciego zjednoczenia europejskiego. Data zamykającatę książkę, data pierwszej wojny światowej, nie zostałą wybrana dowolnie. W rzeczywistości odpowiada on, jak widzieliśmy, zerwaniu ciągłości w historii Europy. Zerwaniu względnemu, jak wszystkie podobne zerwania; dostatecznie ważnemu jednak, by wywrzeć wpływ tak na miejsce Europy w świecie, jak na europejską politykę wewnętrzną. A przez to z kolei [...] na gospodarkę, na instytucje i stosunki społeczne, na życie umysłowe i artystyczne, na obyczaje, a nawet na psychikę jednostek. (okładka)