Wczesna diagnoza i wspomaganie rozwoju dziecka z dysfunkcjami

Proces diagnozowania i wspomagania jest złożony. Wymaga nie tylko znajomości metod diagnozowania, znajomości konkretnych kryteriów diagnozowania określonej dysfunkcji, ale również wiedzy z zakresu psychologii dziecka w ogóle. Niewiedza diagnosty, popełniane przez niego błędy mogą pociągać za sobą daleko idące konsekwencje, zarówno dla samego dziecka, jak i dla jego rodziny. Te konsekwencje, w przypadku małego dziecka, mogą prowadzić do małej skuteczności jego osiągnięć edukacyjnych, prowadzić do pogorszenia jego funkcjonowania w rodzinie, w żłobku, w przedszkolu, w szkole, a w przyszłosci prowadzić do naruszenia jego funkcjonowania społecznego. Przyczyn małej skuteczności edukacyjnej możemy dopatrywać się nie tylko po stronie dziecka, ale też po stronie konstrukcji programów zajęć dydaktycznych oraz zajęć korekcyjno-kompensacyjnych.Programy zajęć muszą doprowadzić dziecko do nabycia pewnych umiejętności, by móc dalej kontynuować realizację dalszych programów. Programy zbyt łatwe nie motywują do wysiłku, zaś zbyt trudne powadzą nie tylko do przeciążenia, ale mogą prowadzić do obniżenia nabytych wcześniej umiejętności. W programach zajęć często nie zostaje uwzględniona istotna rzecz - konieczność wypracowania skutecznego sposobu porozumiewania się nie tylko z dzieckiem, ale i z jego rodzicami oraz częste nieliczenie się z jego emocjonalnością.