Werblista

"W poezji człowieka wrażliwego świata, a w dodatku nieobojętnego na reguły jego ludzkiego istnienia i funkcjonowania, bo prawnika z zawodu, chyba nie da się uniknąć stawiania trudnych pytań. W przypadku Tomasza Snarskiego znajdziemy niejednoznaczną i wielowarstwową przestrzeń szukania na nich odpowiedzi. Dzisiaj i współcześnie, z perspektywy też jego pokolenia. Dzięki temu umacniamy i swoje przekonanie, że ten świat może być lepszy, bo piękny już jest - jeśli tym pięknem, jak autor zrywający tataraki - potrafimy się rozkoszować. Czasami gorzko i boleśnie, a jednocześnie nie tyle racjonalnie, co uznając również zasady aksjomatu w ludzkim bytowaniu. Wtedy to piękno jest nie tylko bliższe do dotknięcia, ale i prawdziwsze, bo ze skazami zwątpienia w jego doskonałość, ze skruchą i wiarą w możliwość naprawienia ludzkich ułomności. Niełatwo takie zamierzenie osiągnąć w poezji, ale Snarskiemu to się udaje. Jego wiersze to zamknięte historie, z puentą, które mu podpowiada codzienna intuicja, a w sprawach zasadniczych - sumienie. Z rozterkami odwiecznego strażnika praw i narratora, którego słowa bywają werblami, jakie nie milkną, gdy mimo wszystko i nade wszystko wierzy w człowieka, ład i piękno naszego świata. Warto sięgnąć do lektury tej poezji. To tylko 28 wierszy, ale jakże wymownych! Jak ósmy dzień tygodnia, w którym wyrwiemy kolejną kartkę z kalendarza." (Romuald Mieczkowski)