Światła w cudzych oknach

Rafał objął ją ramieniem. - Jestem o ciebie piekielnie zazdrosny. I to już od dawna. W szkole, pamiętasz, o mało nie wykręciłam sobie szyi od ciągłego śledzenia cię wzrokiem - silił się na żartobliwy ton. - Bałem się, że prześlesz uśmiech jakiemuś innemu chłopakowi. A teraz zazdrość moja, czuję to, jeszcze wzrosła. - Powinna raczej osłabnąć. Przecież wiesz, że... - "Powinna"! Łatwo mówić. - Istnieje takie porzekadło: "zazdrość jest namiętnością, która z zapałem szuka wszystkiego, co stwarza cierpienie". - I za to filozofowanie cię lubię! - powiedział. (z okł.)