Dzienniki:

Autorką wspomnień jest osiemnastoletnia wówczas Halina Fedorowicz, wywieziona w 1944 roku z Grodna na roboty przymusowe do Królewca i położnej w jego pobliżu miejscowości Pröbernau w Prusach Wschodnich (obecnie: Przebrno koło Krynicy Morskiej). Historię Haliny poznajemy początkowo z listów pisanych przez nią do rodziny w Grodnie, później także z prowadzonego przez nią osobistego dziennika. Treść korespondencji i dzienników ewoluuje, od fascynacji nowym otoczeniem i ludźmi po dominująca tęsknotę za rodziną i wiadomościami od niej. Halina wróciła do domu rodzinnego w maju 1945 roku. zmarła do krótkiej i ciężkiej chorobie 27 lipca 1945 roku w wieku 19 lat. Jej zachowane zapiski to fascynujący obraz uczuć i pragnień młodego człowieka oderwanego przymusowo od swej rodziny. „Teraz ja tylko myślę, żeby wrócić do rodziny, a reszta to mnie nie obchodzi… Ciężko mi będzie to wspominać. Choć były tu chwile naprawdę bardzo miłe, swojskie, takie z życia Polaków, chwile naszej rozpaczy i radości, ale tych bardziej nie wspomnę, uszanuję je, niech będą w naszej pamięci na zawsze… Teraz jednego pragnę, o jedno proszę Boga, wrócić i zastać ich wszystkich zdrowych, tak bardzo kochanych… Boże drogi, daj wrócić, a im przetrwać i mnie!”. Książkę wydano z inicjatywy rodziny autorki, która przechowuje oryginały rękopisów. Jej redakcji dokonała Bogusława Tartakowska. Książkę wydano w kooperacji z Muzeum II Wojny Światowej. [czec.pl]