Codices deperditi: Dzieje i charakterystyka kolekcji:

Codices deperditi. Utracone rękopisy. O nich właśnie jest ta książka. Autor poświęcił kilka lat badań i pracy, by ustalić, co mieliśmy w zbiorze średniowiecznych rękopisów Biblioteki Narodowej. Sięgnął do wszelkich dostępnych katalogów, opisów, korespondencji, pamiętników. Przestudiował notatki Marii Hornowskiej, badaczki, która przed wojną opisywała zwrócone przez Rosję rękopisy. (Nawiasem mówiąc, i te notatki uchodziły przez długi czas za zaginione, odnalazły się dopiero w latach 80. XX w., a autorka zmarła w tym samym miesiącu, w którym spalono rękopisy). Prześledził poczynania i zapiski kolekcjonerów, bibliotekarzy, książkołapów, bibliofilów, którzy w ciągu wieków mieli te książki w rękach. W ten sposób powstał opis 1445 średniowiecznych rękopisów z przedwojennego zbioru Biblioteki Narodowej. Nie ma już książek, lecz dzięki mrówczej pracy dawnych badaczy i Jerzego Kaliszuka wiemy, kiedy i gdzie powstały, do kogo należały, kto je czytał, kto, na czym i jak je spisał, ozdobił i oprawił. Dzięki tym wysiłkom nie powiódł się plan unicestwienia świadectwa polskiej kultury. Nie mamy rękopisów, lecz mamy ich pamięć. Ta książka musiała powstać. JAKA SZKODA, ŻE TA KSIĄŻKA MUSIAŁA POWSTAĆ. [ad-fontes.pl]