Partnerstwo publiczno-prywatne w ujęciu heterodoksyjnym

Rozwój teorii finansów, a przede wszystkim teorii rynku finansowego, bardzo trafnie scharakteryzował Robert C. Merton. Interesujące i innowacyjne interakcje, o których mowa w cytacie poprzedzającym wprowadzenie, kształtują naszą rzeczywistość gospodarczą. Niepewność i ryzyko towarzyszą większości relacji biznesowych. Zmienność i złożoność tych zjawisk w czasie i konieczność coraz szybszego, ale i innego sposobu reagowania na nie wymuszają poszukiwanie nowych metod zarządzania finansami na świecie. Konwergencja zasad i filozofii gospodarowania inwestorów konwencjonalnych i inwestorów islamskich, rozumiana jako zbieżność w wybranych obszarach, nie zawsze jest możliwa. Teoretyczne heterodoksyjne ujęcie takiej współpracy w formule partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) nie musi być użyteczne wszędzie, choć zgodnie z tym, co pisał R.C. Merton, może być naukowo piękne. Stąd próba opisania współpracy podmiotów sektora publicznego i prywatnego z różnych porządków prawnych i religijnych, pomiędzy którymi dochodzi do przenikania wybranych kanonów gospodarowania, często uznawanych za rozłączne. Heterodoksja w ekonomii stosuje ewolucyjne podejście do gospodarki. Analizuje zjawiska w wielu aspektach, w tym społecznych, historycznych, religijnych. Nie zalicza się do ekonomii głównego nurtu, często stojąc w opozycji do niej. Ekonomiści heterodoksyjni próbują wyjaśniać zjawiska, które nauka głównego nurtu często uznaje za oczywiste i dane.