Tyle w oczach zostało

„Nie chcę nazywać swojej formy pisania jako literatura. Powiedzmy, że jest to rodzaj krystalizowania myślenia i uczuć. Codzienność leci na oślep, nie mamy czasu na przemyślenia, rzadko zatrzymujemy się nad własnymi emocjami i myślami. Pracujemy, sprzątamy, gotujemy, wychowujemy, lecz gdzie jest czas dla siebie? Dla własnych przeżyć, dla wnętrza? Wypowiedź w formie pisemnej jest dla mnie znakiem STOP. Zatrzymanie się na chwilę przy kartce papieru i formułowanie uczuć, myśli, oczyszcza wnętrze ze złogów nie wypowiedzianych przeżyć. Pozwala im się przyjrzeć, jak pod lupą, albo mikroskopem. Rozebranie ich na czynniki pierwsze poprzez analizę w formie zapisanych myśli, daje oczyszczenie, wzbogaca codzienność i życie. Ubogaca wnętrze. Powtarzam, że zapisany problem, przestaje nim być, czyli pisanie jest formą terapii i prowadzi do samoudrowienia duszy, emocji, przeżyć. Pozwala na dystans do siebie i przyjrzenie się temu, co czujemy. Dlatego dla mnie jest to swoista forma terapii, która może przerodzić się w artystyczny wyraz". [Od Autorki]