Biblioteka "Toposu": Późne popołudnie

W nowych wierszach Artura Daniela Liskowackiego słychać słowa wypowiadane daleko spoza smugi cienia. Ale zasmucenia późnym popołudniem żywota znajdziemy tu akurat najmniej. Może trochę więcej melancholii. Późne popołudnie zaczyna się promiennie, świetliście, nawet upalnie. Letnia jasność odsłania każdy szczegół. Możemy w niej zobaczyć, jak mało potrzebuje nasze istnienie, które im bardziej dojrzałe duchowo, tym łatwiej rozstaje się ze sobą i – prawem niepojętego paradoksu – staje się bogatsze o to, z czym się pożegnało. [instytutksiazki.pl].