W mojej epoce już wymieram:

"Dziwna siła bije z tej poezji – niespotykana pewność własnych racji wyłuszczanych spokojnie, ale mocnym głosem, bez zbędnej wrzawy i retorycznych uniesień, acz nie bez patosu, gdy mowa o tragicznym losie. Nie ma w niej łatwych pocieszeń – przeciwnie, dobro rzadko zwycięża i czyni to z wielkim trudem, kosztem wielu ofiar i wyrzeczeń. Ale przecież nie jest to wizja katastroficzna, przepojona beznadzieją. Wewnętrzna siła tej poezji nie dopuszcza rozpaczy. I – kolejna niespodzianka – Polkowski występuje tu w wielogłosie, a nie jako solista, choć wydawać by się mogło, że poeta z natury dba o głos osobny, a nie poszukujący wspólnych brzmień". /Józef Maria Ruszar/