Ekspres polarny

Jest Wigilia Bożego Narodzenia. Pewien chłopiec leży w swoim pokoju, nie śpi, jest podekscytowany i czujny. Oddycha cicho. Niemal się nie porusza. Czeka. Nasłuchuje dźwięku, którego obawia się nigdy nie usłyszeć – dzwoneczków sań Świętego Mikołaja. Za pięć minut północ. Nagle z łóżka podrywa go ogłuszający huk. Oczyszcza zaparowane okno, oczom ukazuje się wspaniały widok - błyszczący, czarny pociąg zatrzymuje się pod jego oknem! Para z potężnego parowozu syczy, ulatując w nocne niebo wśród padającego śniegu. Chłopiec wybiega w piżamie i kapciach na zewnątrz, spotyka konduktora, który zdaje się czekać właśnie na niego. Jedziesz? - pyta konduktor. Dokąd? Jak to, dokąd? Na Biegun Północny, oczywiście! Przecież to Ekspres Polarny! Kiedy pełen wątpliwości chłopiec wsiada na pokład nadzwyczajnego pociągu, wkracza na ścieżkę, która doprowadzi go do wniosku, że dla tych którym nie brak wiary, cuda życia nie blakną.