W książce zamieszczono starannie dobrane teksty dotyczące teatru elżbietańskiego – jego relacji do polityki i władzy, kulturowego aspektu wykonawstwa, problemu techniki inscenizacji – ujawniające bogactwo możliwości poetyki kulturowej. Ich autorami są najwybitniejsi światowi szekspirolodzy i znawcy angielskiego teatru renesansowego: Steven Mullaney, Robert Weimann, Stephen Orgel, Linda Phyllis Austern, Philip Armstrong, Louis Montrose, Andrew Gurr i Mariko Ichikawa. Teksty te zaskakują wizją teatru elżbietańskiego oraz dramaturgii, ujętą w najróżniejszych kontekstach kulturowych, i zawierają nowatorskie wnioski badawcze. Prezentowana antologia burzy bowiem stereotypowe przekonania o tym teatrze i wyobrażenia na jego temat, otwiera przed czytelnikiem świat dotąd nieznany lub niedostępny. Na tle dotychczasowych publikacji "Teatr elżbietański" ma absolutnie nowatorski wymiar i wprowadza nowe wątki do dotychczasowego stanu naszej wiedzy o teatrze angielskim XVI-XVII wieku. Refleksja nad teatrem elżbietańskim zajmuje szczególne miejsce w studiach kulturoznawczych. To na gruncie badań nad epoką Elżbiety I wykształciły się takie nurty jak materializm kulturowy, nowy historycyzm czy poetyka kulturowa. Steven Mullaney snuje rozważania na temat społecznego usytuowania sceny elżbietańskiej w przestrzeni Londynu. Odwołując się do teoretycznych ustaleń filozofii i antropologii, umieszcza go w obszarze styku heterogenicznych wartości. Andrew Gurr koncentruje się na społecznie motywowanych fizyczno-zmysłowych aspektach odbioru przedstawień. Zwraca uwagę na adekwatność określenia audience jako terminu wyrażającego podmiotowość zbiorową. Termin audience implikuje prymat słuchu i słyszalności jako wyróżnik teatru elżbietańskiego. Mamy więc do czynienia z grupą słuchaczy, która otacza scenę ze wszystkich stron. Stephen Orgel usiłuje rozwikłać zagadkę nieobecności kobiet na scenie teatru elżbietańskiego. Uważa, że zakaz wstępu kobiet na scenę był z jednej strony wyrazem opresyjności wobec nich w społeczności patriarchalnej, z drugiej zaś swoistą rekompensatą za ich społeczne upośledzenie – rekompensatą niezbyt kosztowną ze względu na otaczającą chłopców wcielających się w role kobiet aurę homoseksualizmu, postrzeganego jako znacznie mniejsze zagrożenie dla fundamentów życia społecznego niż nieposłuszeństwo córek lub żon. Rozważania Gurra i Orgela dopowiada i konkretyzuje Linda Phyllis Austern, zajmująca się niedostrzeganym na ogół zjawiskiem śpiewu w przedstawieniach dramatycznych teatru elżbietańskiego. Tym samym ponownie – choć zupełnie inaczej – podejmuje zagadnienia audialności tego teatru oraz nieoznaczoności płci, tym razem płci głosu. Szkic Louisa Montrose'a przedstawia teatr czasów Elżbiety, Jakuba i Karola (zwłaszcza trupę Szekspirowską) jak złożone, wielowarstwowe zjawisko sytuujące się w polu oddziaływań różnych sił: państwa, miasta, Kościoła. Zyskuje wymiar rozprawy z dziedziny teatru politycznego czy polityki teatru – polityka przez wielkie "P", rozumianej jako "sztuka sprawowania rządów", ale też – co nadaje szczególny smak tej pracy – i polityki jako sztuki konstruowania przelotnych koalicji i gry sytuacyjnych, okazjonalnie zawieranych sojuszy. (Nota wydawcy)
