Samosiewne

tworzy poezję mistyczną, której stałym motywem jest poszukiwanie metafizycznych i religijnych sensów codziennego doświadczenia ciała oraz relacji międzyludzkich. Jej − określana jako trudna w odbiorze i wieloznaczna − twórczość zdradza silne więzi z malarstwem impresjonistycznym. Duchowymi mentorami poetki są: francuska chrześcijańska myślicielka Simone Weil[4] oraz szwedzki poeta Artur Lundkvist. Prócz tego odnaleźć w niej można również wiele inspiracji twórczością Zbigniewa Herberta i Artura Lundkvista oraz malarstwem impresjonistów. Twórczość poetycka Jolanty Baziak określana jest jako hermetyczna i trudna w odbiorze; rządzi nią prawo niedopowiedzenia, aluzyjności oraz polifonicznego zestawienia kilku sprzecznych, niedokończonych racji. W latach 90. spotkała się ona jednak z entuzjastycznym przyjęciem Tadeusza Nowaka, Jana Błońskiego oraz ks. Jana Twardowskiego. Istotnym atutem poezji Jolanty Baziak jest oryginalna forma oraz wysublimowany, enigmatyczny język poetycki. Powtarzającym się motywem w tej twórczości jest konflikt między duszą a ciałem.