Nadzieja wdeptana w błoto:

Znajdujące się w tym tomie wspomnienia estońskich grenadierów stanowią bardzo ważny element badań nad życiem dywizji, w której służyli. Są to zapisy pełne emocji.Wśród nich znajdziemy te pozytywne, takie jak radość, optymizm i wiara. Dominują jednak odczucia negatywne w postaci smutku, rozgoryczenia czy bezsilności wobec przeciwnika. Niektóre zapiski są cyniczne i obdarte z wszelakiego patosu, jak niejednokrotnie znaleźć można na łamach wspomnień żołnierzy innych armii. Lektura wspomnianych materiałów źródłowych skłoniła mnie do nazwania tej dwutomowej publikacji tak a nie inaczej. Niemal każdy Estończyk walczący w opisywanej dywizji miał nadzieję, że jego wojenny wysiłek przyczyni się w jakiś sposób do odzyskania niepodległości przez Estonię. Nadzieja ta była systematycznie niszczona wraz z postępowaniem działań wojennych. Żołnierze zaczęli zdawać sobie sprawę z bezsensowności walki, jaka podjęli. Na froncie trzymała ich jedynie nienawiść do Armii Czerwonej. Estończycy walczyli o swój kraj. Mścili się za krzywdy wyrządzone ich rodzinom i przyjaciołom. (Ze wstępu)