Za drzwiami sypialni

Obsypany nagrodami - Złoty Glob i pięć nominacji do Oscara - dramat z Sissy Spacek, który w Stanach wzbudził szeroką dyskusję na temat zasady "oko za oko, ząb za ząb". Frank (Nick Stahl) urodził się w małym rybackim miasteczku w stanie Maine. Jego dziadek był znanym w tych stronach rybakiem, ojciec (Tom Wilkinson) - wbrew rodzinnej tradycji - został lekarzem. Franka jednak znów ciągnie na morze, a łowienie ryb wydaje mu się dużo bardziej fascynujące niż studia i późniejsza biurowa praca. Drugą rzeczą, która skłania go do pozostania w rodzinnym miasteczku, jest romans z Natalie (Marisa Tomei), starszą od siebie kobietą z sąsiedztwa, matką dwójki dzieci i mężatką, choć w separacji. Mało ambitne plany Franka i kontrowersyjny związek niepokoją zwłaszcza jego matkę, Ruth (Sissy Spacek), która próbuje wmówić synowi, że jego miłość jest wyłącznie chwilowym zauroczeniem i błędem młodości. Pewnego dnia Frank niespodziewanie ginie z rąk prymitywnego męża Natalie, Richarda (William Mapother), a policja okazuje się wobec mordercy bezsilna. "Za drzwiami sypialni" to pierwszy pełnometrażowy film TODDA FIELDA, znanego aktora drugoplanowego, który zaczynał m.in. od udziału w filmie "Złote czasy radia" (1987) Woody'ego Allena. Choć krótkometrażowe filmy Fielda zdobyły uznanie krytyków - "Nonnie & Alex" (1995) otrzymał m.in. Grand Prix na festiwalu w Sundance - "Za drzwiami sypialni" to jego największy dotychczasowy sukces. Film otrzymał pięć nominacji do Oscara, trzy statuetki Independent Spirit Awards, nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Montrealu oraz nagrody dla głównych aktorów w Sundance. Sissy Spacek (nagrodzona za rolę Ruth Złotym Globem) i Tom Wilkinson stworzyli w filmie Fielda przekonujący obraz starzejącego się małżeństwa, które wcześniej łączyła miłość do syna, a po śmierci Franka połączy instynktowna chęć zemsty na jego mordercy. Niektórzy zarzucali Fieldowi zbyt jednoznaczne skontrastowanie - podobnie jak w "Długu" Krzysztofa Krauzego i "Prawie ojca" Marka Kondrata - "cywilizowanego", coraz łagodniejszego prawa i naturalnego domagania się sprawiedliwości. Szczególnie dyskusyjna wydała się scena, kiedy matka zamordowanego przygotowuje wraz z chórem, który prowadzi, przeszywająco smutne pieśni bałkańskie. Odczytywano ją jako sygnał, że wszystkie matki - niezależnie od tego, czy pochodzą ze Stanów Zjednoczonych, czy z wyniszczonych wojną Bałkanów - po stracie synów cierpią tak samo.