Resuscytacje Celana:

Książka Moniki Gromali jest wyjątkowa i wywrotowa. Wyjątkowa - dlatego, że Autorka z immanentnej lektury tekstów Celana wywodzi nie tylko właściwości jego idiomu, ale również (może przede wszystkim) określoną strategię filozoficzną i teoretyczną. Wywrotowa - dlatego, że Gromala czyta poezję Celana "pod włos", wydobywając albo wątki nieznane, albo dotychczas niewidoczne. Stąd ogólna rama wywodu nie jest, rzecz jasna, argumentacją ściśle literaturoznawczą czy kulturologiczną, ale krytyczną w ścisłym sensie tego słowa. Autorka, przyjmując podstawowe pojęcia i zasady dyskursów widmontologicznych, za metodę (ale i za cel) swojej pracy wybiera strategiczne zajmowanie pozycji wobec tekstów Celana i rozbrajanie mitów, którymi obrosły (tak jest w przypadku Zagłady i jej możliwych i niemożliwych reprezentacji, czy - z innej strony - w olśniewających poznawczo analizach oddechu tyleż jako figury tekstowej, co pewnego rodzaju "fizjologii poezji"). Spektralne analizy dostarczają nie tylko epistemicznej nowości, nie tylko widzimy zupełnie "innego" Celana (co jest wartością samą w sobie), ale czytamy czy raczej postrzegamy właśnie ekspozycję owej "inności". Ale krytyczność książki Moniki Gromali polega także jeszcze na czymś innym. Celan "widmowy" nie jest bowiem poetą traumy, ale poetą życiodajnej aporii, a ściślej mówiąc: nieprzezwyciężalnego kryzysu, tyleż konstytuującego jego poezję, co stanowiącej jej cel. (dr hab. Jakub Momro)