Gram, mózgu

Rybicki robi bardzo dużo, aby kompletnie zniechęcić swojego czytelnika do lekturowej empatii. Raz po raz szykanuje percepcję odbiorcy, chociażby przez radykalne zerwania narracji, wprowadzanie elementów onomatopeicznych, zabawy czcionką, inkrustowanie didaskaliami każdego wiersza, który chociażby na moment zastyga jako trybuna, z której przemawia logika. W tym sensie mamy do czynienia z tekstem będącym w permanentnej progresji względem założonych na niego, komunikacyjnych wnyków. Oczywiście, wiersz jako komunikat, modernistyczny szyfrant tego, co świadome i nie, jest uprawiany przez poetę z równą łatwością, jak ściśle hermetyczne zapisy z dna „Czaszki Bogga”, jak brzmi jeden z tytułów. Gdyż poza wysokoprocentowym koncentratem z literackich awangard, w „Gramie, mózgu” mamy również do czynienia z próba wynalezienia mowy, którą mógłby potencjalnie gaworzyć Bóg, gdyby istniał jako byt oralny. (z recenzji Krzysztofa Siwczyka)