Gorzkie okruchy wierszem pozbierane

„Moje „Gorzkie okruchy wierszem pozbierane" to nie jest poezja przez wielkie P. To słowem rysowane obrazki, wycinki z rzeczywistości, w której przyszło żyć, cierpieć, walczyć o przetrwanie (i jakże często umierać) Polakom aresztowanym oraz deportowanym z Kresów Wschodnich w głąb Związku Sowieckiego w latach 1940-1942. A było ich ponad półtora miliona. [...] Zadaniem wiersza jest nie tylko rysowanie obrazów, lecz także tworzenie nastroju sprzyjającego interpretacji tego, co obrazy mówią. Dlatego w moich [wierszach] tak ważną rolę odgrywają siły natury: księżyc, wiatr, step, tajga, nurt rzeki, przelotny ptak. [...] To nie jest jakaś fanaberia twórcza ani silenie się na oryginalność - to zwrócenie uwagi na nasze osamotnienie w ekstremalnych warunkach i sytuacjach, na bezsilność wobec zła, jakie nas dotknęło". (Od autorki, fragm.)