Marian Bogusz 1920-1980 - wystawa monograficzna , Poznań 1982

„W sztuce nie liczą się polne, sentymentalne, prymitywnie wydeptane liryczne i westchnieniowe ścieżki. Liczą się autostrady”. Ten wielokrotnie cytowany fragment wypowiedzi Mariana Bogusza pochodzi z katalogu wystawy artysty, która odbyła się w Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych „Zachęta” w 1967 roku. Można go odnieść do wszystkich obszarów aktywności Bogusza jako artysty i organizatora życia artystycznego. „Działał z niebywałym rozmachem. Nie akceptował półśrodków. Uznawał jedynie pełnię życia. We wszystkim miał gest. Był postacią barwną. Łączył w sobie opozycyjne cechy barokowego szlachciury z intelektualną głębią myśli ludzi doby Oświecenia. Tak widzę jego «wizerunek»: arogancki i pokorny; często skłócony z przyjaciółmi na tle różnicy poglądów na sztukę — lecz zawsze wierny w przyjaźni; reagujący na najnowsze zdobycze sztuki światowej, ale przede wszystkim osadzony silnie w tradycjach polskiej awangardy; rozmiłowany w malarstwie sztalugowym, ale często zdradzający malarstwo na rzecz rzeźby, kompozycji przestrzennych, scenografii, architektury i urbanistyki”. Tak wspominał Mariana Bogusza Aleksander Wojciechowski, krytyk i przyjaciel, który — tak jak artysta — był uczestnikiem i współtwórcą kluczowych wydarzeń w polskiej sztuki tego czasu. Inni współcześni Boguszowi zachowali podobne wspomnienia. Ewa Garztecka, krytyczka, związana wówczas z Galerią Krzywe Koło, w recenzji wystawy Bogusza w CBWA w 1967 roku pisała: „Nie ma chyba w polskiej plastyce współczesnej drugiej postaci tak barwnej i dynamicznej jak Marian Bogusz”.