Pierwsze 8 z 16 rozdziałów monografii poświęconych jest wykazom pokrewieństwa potomków różnych gałęzi rodu: Andrzeja, Franciszka, Józefa Ignacego, Zofii, Ireny, Kazimierza, Emilii. Rozdziały od 9 do 15 są pisane przez różne osoby – z rodziny i spośród osób jakoś powiązanych z rodziną Ożegalskich. Zacznijmy od rozdziału 9: znajdziemy tu wspomnienia o przodkach i krewnych Antoniny Chłapowskiej Niemojowskiej (która była córką Emilii Ożegalskiej), spisane w 1917 roku. Rozdział 10 to Uwagi o myślistwie Józefa Ignacego Ożegalskiego, zawierają one wiele konkretnych informacji o stanie prawnym, regulującym traktowanie zwierzyny i polowania w zaborze austriackim wraz ze spostrzeżeniami i praktycznymi poradami autora, a nawet z danymi statystycznymi.Pierwsze 8 z 16 rozdziałów monografii poświęconych jest wykazom pokrewieństwa potomków różnych gałęzi rodu: Andrzeja, Franciszka, Józefa Ignacego, Zofii, Ireny, Kazimierza, Emilii. Rozdziały od 9 do 15 są pisane przez różne osoby – z rodziny i spośród osób jakoś powiązanych z rodziną Ożegalskich. Zacznijmy od rozdziału 9: znajdziemy tu wspomnienia o przodkach i krewnych Antoniny Chłapowskiej Niemojowskiej (która była córką Emilii Ożegalskiej), spisane w 1917 roku. Rozdział 10 to Uwagi o myślistwie Józefa Ignacego Ożegalskiego, zawierają one wiele konkretnych informacji o stanie prawnym, regulującym traktowanie zwierzyny i polowania w zaborze austriackim wraz ze spostrzeżeniami i praktycznymi poradami autora, a nawet z danymi statystycznymi. Podtytuł dobrze oddaje charakter tych Uwag…, wydanych niegdyś w 1879 r. Ciekawy podział letników na różne kategorie proponuje tekst Czesława Pieniążka z rozdziału jedenastego, O letnikach i letnictwie z Kamionny, który jest reprintem artykułów z numerów 212 i 213 Czasu z 25 i 27 sierpnia 1900 roku. Rozdział 12 zawiera kilka tekstów na różne tematy Heleny z Jałbrzykowskich Ożegalskiej – z pewnością dysponującej talentem literackim. Rozdział 13, mojego pióra, zatytułowany Okoliczni ziemianie, zawiera cząstkę spisywanych przeze mnie od wielu lat Dziadkowych opowieści. Niezwykle poruszający jest rozdział 14, pisany przez Franciszka Ożegalskiego na 6 tygodni przed śmiercią do syna, Józefa, odbywającego karę więzienia w kopalni w Jaworznie. Tytuł rozdziału 15 znakomicie oddaje jego treść: Tak zapamiętałem, czyli groch z kapustą przez Konstantego Chłapowskiego jego ręką własną dla dzieci i wnuków wspomnienia spisane – tekst, który zawiera mnóstwo ciekawostek i danych historyczbych. Rozdział 16 zawiera szczegółowe, budzące podziw pietyzmem, z jakim je opracowano, tablice genealogiczne różnych gałęzi rodziny Ożegalskich herbu Kościesza – z piętnastu tablic. Analizując je, można dowiedzieć się wiele na temat pokrewieństw, koneksji i kolejności narodzin. Ostatnią częścią książki jest indeks nazwisk, mieszczący się na 5 stronach, a ostatnia, 304 stronica zawiera spis treści.
