Przybylski:

Janusz Przybylski (1937 Poznań - 1998 Warszawa) ukończył Państwowe Liceum Plastyczne w Poznaniu po czym studiował malarstwo na ASP w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1963 roku a w 1987 otrzymał tytuł profesora. Obok malarstwa uprawiał grafikę warsztatową (akwaforta, akwatinta, litografia) oraz rysunek. Po krótkim okresie zainteresowań abstrakcją ekspresyjną i malarstwem materii skoncentrował się na sztuce figuratywnej, stawiając w centrum twórczej refleksji człowieka w wymiarze duchowym i fizycznym. W 1966 roku zasłynął gwaszem Oparł głowę na stole. W 1967 roku jego tryptyk Zdolny do życia zademonstrowany został na 5. Biennale Młodych w Paryżu. W następnych latach powstawały dzieła o podobnie metaforycznych tytułach: Przywiązanie do życia, Niewolnik, Dotknięcie strachu, Maska zdjęta z naszej twarzy. Konsekwentna postawa twórcza i œuvre z tamtego okresu usytuowały Przybylskiego wśród najwybitniejszych twórców nurtu nowej figuracji w sztuce polskiej. Poszukiwanie „głęboko przeczutej” prawdy o człowieku kontynuował w projektach następnych dekad. Jednym z najważniejszych był cykl rysunków, obrazów i grafik zatytułowany Błędne koło (1976-1980). Było to świadome nawiązanie do dzieła Jacka Malczewskiego o tym samym tytule (1895-1897), pokazującego „ból tworzenia”: artystę zmagającego się z wirem pesymistycznych wizji związanych z narodem. Przybylski w swoich zmaganiach próbował wyjść poza krąg „zaścianka”, jak pisał, mierząc się z szerzej rozumianym dziedzictwem kulturowym. Czynił to w dialogu z wielkimi mistrzami, wplatając cytaty z ich dzieł w swoje wizje i komentarze, często mające formę symbolicznych „Listów” (najczęściej do Goi i Picassa). Podobny sposób myślenia kontynuował ponad dekadę później, w cyklu Zaklęty krąg, kolejnej próbie zgłębiania ludzkiej psychiki i mierzenia się z „kołem wyobraźni”. Między wspomnianymi cyklami, obok wielu znakomitych dzieł indywidualnych skoncentrowanych niezmiennie na kondycji człowieka, powstawały inne ważne serie, jak Gabloty, Dokumenty, Lin-art - istotny projekt lat 80. lub z następnej dekady Czas utracony czy Manon. Podobnie jak wcześniej, nierzadko łączyły one malarstwo, grafikę i rysunek.