Synek z familoka

„(...) Żal, że niebawem prawie wszystko przeminie. Cóż, takie są koleje losu. Zostawiam po sobie książkę. Pisząc ją, strałem się przekazać cząstkę tej metafizycznej atmosfery, panującej na załęskich familokach w czasach ich świetności. Atmosfery, w której w przyszłości nie będzie już spontanicznego, sąsiedzkiego pospolitego ruszenia na czas robienia zimowych zapasów, kiedy to mieszkańcy pomagali sobie przy krążeniu (szatkowaniu) kapusty, przebieraniu kartofli i znoszeniu ich do piwnicy. Nikt się już nie spotka w osiedlowej piekarni zwanej Backhaus’em, w maglu, na ławeczce lub na murku przed familokiem. Bezpowrotnie odeszły w przeszłość wieczory mieszkańców osiedla przy kartach i na babskich klachach. Żal... po prostu żal. (...) Ginter Pierończyk