Powroty do (nie)znanego kraju:

Dominujący akademicki dyskurs każe myśleć o współczesnej migracji jako płynnej, ciągłej, nomadycznej i eksterytorialnej podróży, w której nie należy doszukiwać się wyjazdów i powrotów. W opowieściach moich znajomych geograficzne terytorium zdawało się jednak pełnić rolę jednego z głównych bohaterów. Miejsce wypełnione było wydarzeniami, ludźmi, budynkami, ulicami, lasem, nasycone zapachami i żywymi uczuciami. Na ile jednak to miejsce, do którego się wraca, jest miejscem dobrze znanym, a na ile już nieznanym? Na ile powracający to "swój", a na ile "obcy"? (ze wstępu)