Rozważania biskupa Wacława Depo dotyczące: Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy. Pragnienie „dotknięcia" tajemnicy Boga istniało chyba od początku egzystencji człowieka. Mówi nam o tym wyraźnie już Stary Testament zarówno w semantyce Imienia Boga: „Jestem, Który Jestem", jak i w pojęciu „Boga Żywego" (por. Wj 3,14; Iz 37,4). To doznanie i przeżycie osobiste i wspólnotowe Boga Żywego mieściło w sobie jednocześnie ścisły obowiązek wierności Bogu i posłuszeństwa wiary, czyli religijności i moralności. Za przykładem Apostołów i pierwszych chrześcijan wierzymy, że „widzimy i dotykamy" Boga Żywego w Jezusie Chrystusie, we wspólnocie Kościoła. Dlatego też - jak słusznie podkreśla ks. prof. Cz. S. Bartnik - „chrześcijańska egzystencja nie jest tylko słowem, ani pismem, ani tablicą kamiennych przykazań, ale uczestnictwem w życiu Bożym, żywym obrazem Żywego Boga i całkowitym zespoleniem serca i umysłu z Chrystusem Bogiem". Trzeba zauważyć, że te słowa dobrze współbrzmią z nauczaniem św. Bonawentury (U1274), który poucza nas, że „ten, kto wierzy, musi wznieść czoło, by skierować swoje myśli ku górze, ku szczytom swej egzystencji, ku Bogu, ku Chrystusowi... Musi wznieść swoje oczy... Musi on wznieść swoje serce i swoimi rękami włączyć się do pracy". Myślę, że te wskazania, są dobrym zaproszeniem do prześledzenia drogi tych rozważań, które ukazywały się na przełomie lat dziewięćdziesiątych w „Gościu Niedzielnym", aby dar czasu Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy, dzięki łasce Ducha Świętego był czytelny i owocny. Patrzmy więc na Chrystusa i dotykajmy Go, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala (por. Hbr 12,2). Modlę się o Twoją i moją dobrą odpowiedź, która będzie jednocześnie świadectwem wiary.
